விடுமுறை மேகம்

உச்சந்தலைக்கு நேர் மேலே துண்டு மேகம்
நான் கேட்கிறேன் அது எவ்வளவு தொலைவிலிருந்து வந்திருக்கும்
ஆனால் அதன் முகத்தில் துளியும் களைப்பில்லை
அது இப்போதுதான் நீலவிரிப்பை உதறிக் கண்விழித்திருக்கும்
என் மனமதைக் கைகளில் அள்ளிப்பார்க்கிறது பிஞ்சுக்குழந்தை மாதிரி
கடவுளே, அதனிடம் ஒரு ரகசியமும் இல்லை
சில மாதங்களாக நான் இப்படிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
ஆயினும் இத்தனை நாள் இது எங்கிருந்தது யாரது தலைக்குமேல் நின்றிருந்தது
துயரமோ அதற்கு முதுகே இல்லையே
அதன் அசைவில் சற்றும் பதற்றமில்லை, எழுந்ததும்
கண்களைக் கசக்கிகொண்டே ஒன்றுக்கிருந்துவிட்டு வந்து மீண்டும் படுத்துக்கொள்ளும்
சிறுவனென, இன்று விடுமுறையாகத்தான் இருக்கவேண்டும்
திடீரென அதனுள்ளிருந்து ஒரு சாம்பல் முயல் மூக்கை நுழைக்கிறது
கணத்தில் அது தன் விடைத்த காதுகளை அறுத்துக்கொள்கிறது
பாடலால் நிரம்பிய மனிதனொருவன் செய்ததைப் போல
பின்னர் ஒரு பாறைமேல் ஏறியமர்கிறது அதனடியில் பனிக்கரடி உறங்குகிறது
பாறையிடுக்கினின்று நாநீட்டிய மலைப்பாம்பு பின்புறமாகச் சென்று
               முயலை விழுங்குகிறது
பின் அந்தக் கரடியை
பின் அந்தப் பாறையை. அங்கே ஒரு
பசியுமில்லை ஓலமுமில்லை
முழுக்காட்டையும் விழுங்கிவிட்ட அது இங்கிருந்து பார்ப்பதற்கு
யானை போல் தெரிகிறது.
இறுதியாக அந்த யானை தொப்பியை அணிந்தபடி மெதுமெதுவாக
               மிதந்து செல்கிறது
விரிந்துகிடக்கும் ஒரு நிலத்தையும் ஜோடிக் கண்களையும் விட்டுவிட்டு ஒரு
விளையாட்டு மைதானத்திற்கு
– சபரிநாதன்
Advertisements