மகாகாரியம் மகாகாவியம்

மழை பெய்து
நீலம் கனிந்த
விண்ணின் கீழ்
மழை பெய்து
பச்சை விரிந்த
மண்ணின் மேல்
புள்ளி புள்ளி
இரத்தத் துளிகளாய்
விரைகின்றன விரைகின்றன
பட்டுப் பூச்சிகள்
எங்கோ ஏதோ
ஓர் அழகியல் பிரச்னையை
அவசரமாய்த் தீர்க்க
 
நானும்! நானும்!
 
ஒளிரும் விசும்பின் கீழ்
நானும்! என மிழற்றியது
புள்ளினங்கள் சிறகடிக்க
பாடும் பசும் பொன்வெளி.
நானும்! நானும்! எனத்
தானும் மிழற்றியது
ஒரு துண்டுத் தீனியும்
ஒரு குவளைத் தேனீருமாய்
ஆங்கொரு தேனீர்க்கடை!
மூன்றாவது மாடியின்கீழ்
 
இந்த மின்விளக்குக் கோலம்
அம்மா, உன் கழுத்துமணி ஆரம்-எனப்
பொங்கியதோர் நெஞ்சின் கீழே
மனிதர்கள் ஓராயிரம் மதலைகள்.
தலைக்கு மேலே விண்மீன் வைரங்கள் கோடித் தூசுகளாக
நடக்கும் இரு கால்கள்
 
 
– தேவதேவன் 
Advertisements

நினைவில் வீடுள்ள மனிதன்

 

நினைவில் வீடுள்ள மனிதன்
மொரிஷியஸ் தீவிற்கு புறப்படுகிறான்.
கிளம்புகையில்
தன் வீட்டை அடியோடு பெயர்த்துக் கொண்டு போய்
கப்பலில் ஏற்றுகிறான்
பாவம், அது தள்ளாடுகிறது

சென்ற வாரம் அவன் ஒரு சினிமாவிற்குப் போனான்.
சொல்பேச்சு கேளாமல்
அதிவேகத்தில் பைக்கோட்டித் திரியும் தன் இளையமகன்
ஒரு லாரிச்சக்கரத்தில் சிக்கி
உருச்சிதைந்து போவதை அவனதில் பார்த்தான்.

நினைவில் வீடுள்ள மனிதன்
பூங்காக்களின் புதர்மறைவில் தன் மகளையே
காண்கிறான்

நினைவில் வீடுள்ள மனிதனுக்கு
இருபத்தியேழாம் வாய்ப்பாடு
மனப்பாடமாக தெரிந்திருக்கிறது

நினைவில் வீடுள்ள மனிதனின்
கேஸ் சிலிண்டர் தானாகவே திறந்து கொள்கிறது
அவன் அலுவலகம் போனதும்
அது “ டும்” என்று வெடிக்கிறது.

நினைவில் வீடுள்ள மனிதனின்
தலைக்கு மேலே ஒரு புகைப்போக்கி நீண்டிருக்கிறது
அவனது நெஞ்சத்தில்
ஏதோ ஒன்று எப்போதும் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது.

நினைவில் வீடுள்ள மனிதன்
கடல் வழியே போய்
கடல் வழியே திரும்பினானென்றாலும்
துளிநீலமும் கண்டானில்லை.

– இசை

விடுமுறை மேகம்

உச்சந்தலைக்கு நேர் மேலே துண்டு மேகம்
நான் கேட்கிறேன் அது எவ்வளவு தொலைவிலிருந்து வந்திருக்கும்
ஆனால் அதன் முகத்தில் துளியும் களைப்பில்லை
அது இப்போதுதான் நீலவிரிப்பை உதறிக் கண்விழித்திருக்கும்
என் மனமதைக் கைகளில் அள்ளிப்பார்க்கிறது பிஞ்சுக்குழந்தை மாதிரி
கடவுளே, அதனிடம் ஒரு ரகசியமும் இல்லை
சில மாதங்களாக நான் இப்படிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
ஆயினும் இத்தனை நாள் இது எங்கிருந்தது யாரது தலைக்குமேல் நின்றிருந்தது
துயரமோ அதற்கு முதுகே இல்லையே
அதன் அசைவில் சற்றும் பதற்றமில்லை, எழுந்ததும்
கண்களைக் கசக்கிகொண்டே ஒன்றுக்கிருந்துவிட்டு வந்து மீண்டும் படுத்துக்கொள்ளும்
சிறுவனென, இன்று விடுமுறையாகத்தான் இருக்கவேண்டும்
திடீரென அதனுள்ளிருந்து ஒரு சாம்பல் முயல் மூக்கை நுழைக்கிறது
கணத்தில் அது தன் விடைத்த காதுகளை அறுத்துக்கொள்கிறது
பாடலால் நிரம்பிய மனிதனொருவன் செய்ததைப் போல
பின்னர் ஒரு பாறைமேல் ஏறியமர்கிறது அதனடியில் பனிக்கரடி உறங்குகிறது
பாறையிடுக்கினின்று நாநீட்டிய மலைப்பாம்பு பின்புறமாகச் சென்று
               முயலை விழுங்குகிறது
பின் அந்தக் கரடியை
பின் அந்தப் பாறையை. அங்கே ஒரு
பசியுமில்லை ஓலமுமில்லை
முழுக்காட்டையும் விழுங்கிவிட்ட அது இங்கிருந்து பார்ப்பதற்கு
யானை போல் தெரிகிறது.
இறுதியாக அந்த யானை தொப்பியை அணிந்தபடி மெதுமெதுவாக
               மிதந்து செல்கிறது
விரிந்துகிடக்கும் ஒரு நிலத்தையும் ஜோடிக் கண்களையும் விட்டுவிட்டு ஒரு
விளையாட்டு மைதானத்திற்கு
– சபரிநாதன்

காந்தியம்

 

மஞ்சள் என்று சொல்லி விட முடியாதபடிக்கு
ஒரு வித மரக்கலரில்
இடையே கொஞ்சம் பச்சை வாங்கி
சிவந்த பொன்னிறத்தில்
கிறங்கடிக்கும் வாசனையுடன்
நடுமத்தியில்
அளவானதான அழகான ஓட்டையோடு
நாவூறித் ததும்பச் செய்யும்….
உலகத்தை  வெல்வது கிடக்கட்டும்
முதலில்
இந்த உளுந்து வடையை வெல்!
– இசை

எண்ணெய் கொப்பரைக்கு போகும் வழி

ஒரு பொட்டு தெரித்தாலே
உடல் கொப்புளமாய் பொந்திப் போகையில்
எண்ணெய் கொப்பரைக்கு போகும் வழியில்
மனிதர்கள் ஏன் இப்படி நெருக்கியடித்து நிற்கிறார்கள்
ஒருவரை ஒருவர் முந்தவும் பார்க்கிறார்கள்
நன்மார்க்கத்தின் வழியில்
காற்று விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது.
அங்கு ஆங்காங்கே நின்றுகொண்டிருக்கும் ஒரு சிலரும்
ஏன் இங்கேயே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
தவிரவும்,  அடிக்கடி ஏன் அவர்கள் சலவாய் வடிக்கிறார்கள்.
வாணியிடம் ஆசிபெற்ற கையோடு
உற்சாகமாய் வந்து
இந்த நெரிசலில் கலக்கிறான் ஒரு கவி.
அவன் தொப்பி எதுவும் அணிந்திருக்கவில்லை
மேலும்
அனைவரையும் தொப்பியைக் கழற்றிவிடும் படியும்
கேட்டுக் கொள்கிறான்.
எட்டுமுழ வேட்டியை தலைக்கு போர்த்தியிருக்கும்
சிவனாண்டியைப் பார்கையில்
நமக்கு கண்ணீர் முட்டிக்கொண்டு வருகிறது.
உளுந்துவடைகள்
எண்ணெய்க் கொதிக்கு மருளுமோ தாயே ?

–  இசை

நீ ஒருக்களித்துச் சாய்ந்திருக்கும் குளக்கரை

 

உன் குளத்து பொற்றாமரையாக
ஒரு கணம் இருக்கக் கேட்டேன்
ஒரே ஒரு கணம்தான்
அதுவும்  இல்லையென்றான  நாளில் தான்
குழாயடியின் நீண்ட வரிசையில்
எல்லா குடங்களையும்
இடித்துத் தள்ளிவிட்டு
” ஒரே ஒரு குடம்தானே கேட்டேன்”
என்று கத்தினேன்.

– இசை

ஒரே நாளில்

 

நீ என் காதலை மறுத்த
அதே நாள் மாலை
எங்கள் தெரு சலவைக்கடை
இடம் மாறி
வெகு தொலைவுக்குச் சென்றது.
இப்படி
ஒரே நாளில்
எல்லோரும் என்னைக்
கை விட்டால் எப்படி?

– முகுந்த் நாகராஜன்

மூன்றாமவன்


தன் வகுப்பு மாணவர்களின்
எண்ணிக்கை,
பத்தாவது பொதுத்தேர்வு எண்,
மொத்த மதிப்பெண்,
போக்குவரத்துச் சந்திப்பில்
முன்னால் நிற்கும் வாகனத்தின்
பதிவு எண்,
வங்கிக் கணக்கு எண்,
முன்பதிவுசெய்த 
ரயில் வண்டி இருக்கை எண்,
கிரேக்க நாட்டின்
மொத்தக் கடன் தொகை,
வீட்டுக்கடனுக்கான மாதத்தவணை,
நாட்டில் உள்ள
பொறியியல் கல்லூரிகள் எண்ணிக்கை,
நகரின் வெப்பநிலை,
இதுவரை எண்ணிய அலைகளின்
எண்ணிக்கை
என
எந்த எண்ணைப் பார்த்தாலும்
மூன்றால் வகுபடுகிறதா என்று
சோதித்துப்பார்த்துவிடுகிறான்,
மூன்று பிள்ளைகளில்
ஒருவனாகப் பிறந்தவன்.

- முகுந்த் நாகராஜன்


The Dance of Life

 

There will be no more pictures of interiors, of people reading and women knitting. There will be pictures of real people who breathed, suffered, felt, loved – I will paint a series of such pictures. People should understand the significance, the power of it. They should remove their hats like they do in Church.

– Edvard Munch

 

An equal Music

 

Music, such music, is a sufficient gift. Why ask for happiness; why hope not to grieve? It is enough, it is to be blessed enough, to live from day to day and to hear such music-not too much, or the soul could not sustain it-from time to time.

― Vikram Seth, An Equal Music